กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 397
ติงเวยรู้สึกว่าแนวคิดของตัวเองกำลังสั่นคลอน
เพียงชั่วพริบตาสั้น ๆ นี้ เธอก็คิดออกแล้วว่าจะสร้างตัวร้ายใหญ่ตัวสุดท้ายให้กับนิยายเรื่องใหม่ของตัวเองอย่างไร
ต้องดูเหมือนเป็นคนอ่อนโยน แต่แท้จริงแล้วกลับมีระยะห่างกับผู้คนอย่างมาก
ต้องเป็นคนที่โอบรับทุกสิ่งได้ แต่กลับดูแคลนทุกคนอย่างไม่ใส่ใจ
ต้องเป็นคนพูดน้อย แต่ทุกคำพูดกลับใส่ใจคนฟัง
ไม่จำเป็นต้องเอ่ยอะไรสักคำ เพียงปรายตามองอีกฝ่าย ก็ทำให้คนถูกมองรู้สึกละอายจนไม่กล้าสู้หน้าแล้ว
โอ๊ย แม่เจ้า! มันช่างเร้าใจเหลือเกิน!
ต้องเอาแบบระดับสูงส่งเช่นนี้แหละ!
ต้องเอาความสูงศักดิ์ที่ไม่จำเป็นต้องพูดจาโอ้อวดเช่นนี้แหละ!