กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 388
แม้คำร้องเรียนของลวี่ลี่จะเล่าออกมาเพียงผิวเผิน แต่เจ้าของห้องเช่าก็โกรธจนแทบควันออกหู!
— ให้ตายเถอะ!
เขามีโรงจอดรถอยู่ในเมืองหลวง จะเป็นคนที่ขาดเงินสองร้อยหยวนหรือไง?
ถ้าไม่ใช่เพราะเหล่าอู๋บอกว่ามีนักศึกษามหาวิทยาลัยชื่อดังคนหนึ่งไม่มีที่พัก เขาคงไม่หวังดีช่วยเหลือหรอก
แต่ผู้ชายตัวโตอย่างเขา แม้จะโมโหจนอยากลงไม้ลงมือขึ้นมาแล้ว ก็ไม่สะดวกจะเอาเรื่องกับผู้หญิงคนหนึ่ง
เขาอดกลั้นแล้วอดกลั้นอีก สุดท้ายก็ได้แต่ข่มความโกรธแล้วหันหลังเดินจากไป
แต่พอคิดได้ก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง
"อย่าลืมเอาเตียงเหล็กของเธอไปคืนด้วย"
แม้จะเดินออกไปไกลแล้ว ลวี่ลี่ก็ยังได้ยินเขาสบถทิ้งท้าย