เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 384
เซี่ยเหยียนทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง
จากชั้นสูงของตึก เมื่อมองออกไปข้างนอกก็ไม่เห็นอะไรเลย นอกจากหลังคาบ้านที่เงียบเหงาเรียงรายกันเป็นผืน ๆ และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กที่มีหน้าตาไม่ต่างกัน
เมืองแห่งนี้ช่างเย็นชาไร้ความรู้สึก แต่ขณะเดียวกันก็เปลี่ยนแปลงไปทุกวัน
ไม่ต่างจากปัญหายาก ๆ ที่เขามุ่งมั่นแก้ไขในแต่ละวัน เสน่ห์ของโค้ดและสถาปัตยกรรมระบบ จินตนาการเกี่ยวกับอนาคต... ตอนที่ยังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย เขาไม่เคยรู้สึกซาบซึ้งกับสิ่งเหล่านี้ได้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้มาก่อน
เขาถอนหายใจอย่างหดหู่ ก่อนเอ่ยกับติงเวยที่อยู่ปลายสายว่า
"ผมก็คิดถึงคุณมากเหมือนกัน"
"แต่เวยเวย ความรู้สึกของการทุ่มเทต่อสู้เพื่อเป้าหมายมันยอดเยี่ยมจริง ๆ ...เพราะฉะนั้น คุณคงต้องลำบากเป็นแฟนสาวที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวไปก่อนชั่วคราวแล้วล่ะ"
ติงเวยเองก็หัวเราะขึ้นมาเช่นกัน
"ฉันเข้าใจ ฉันเองก็กำลังทุ่มเทต่อสู้เหมือนกัน เพราะฉะนั้น คุณก็ต้องลำบากเป็นแฟนหนุ่มที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวไปก่อนชั่วคราวเหมือนกันนะ"