เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 379
ติงเวยกอดกระเป๋าเป้หลับมาตลอดคืนบนรถไฟ พอลงจากรถก็เพียงขยับแข้งขยับขาเล็กน้อย ก่อนเดินตามฝูงชนไปยังทางออกสถานี ทันทีที่ถึงตรงนั้น เธอก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาแล้ว
——อา ร่างกายวัยหนุ่มสาวนี่ช่างดีจริง ๆ ทนทานเสียเหลือเกิน
เธอดูเวลา ตอนนี้สิบโมงครึ่งแล้ว งานเลี้ยงฉลองสอบเข้ามหาวิทยาลัยของน้องไห่เทาเริ่มตอนเที่ยง เธอลูบท้องที่เริ่มหิวเล็กน้อย ก่อนตัดสินใจเรียกรถไปโรงแรมโดยตรง
ที่สำคัญคือแฟ้มเอกสารกองนั้นหนักเกินไป ถือเดินไปไหนมาไหนแทบไม่ไหว ส่วนรถประจำทางที่วิ่งตรงไปถึงที่หมายอะไรนั่น...
ติงเวยจะไปจำเส้นทางพวกนั้นได้อย่างไรกัน!
เธอไม่ได้ขึ้นรถประจำทางในเจียงโจวมาตั้งกี่ปีแล้ว
จู่ ๆ ก็เริ่มคิดถึงระบบนำทางขึ้นมา
ถ้ามีเสียงพากย์ของเถิงเถิงจื่อเพิ่มมาอีกสักชุดก็คงสมบูรณ์แบบยิ่งกว่าเดิม
……