เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 367
บ้านของหวางชิงเหออยู่ห่างจากเขตอวี้ฉือพอสมควร รถสองคันขับอยู่นานถึงสี่สิบนาทีกว่าจะมาถึง
ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่ยังเป็นหมู่บ้านจัดสรรบ้านเดี่ยวอีกด้วย
ติงเวยเพิ่งได้รู้ว่า เหตุผลที่เขามักจะพูดไม่ชัดเจนว่าบ้านของตัวเองอยู่ที่ไหน ไม่ใช่เพราะซื้อบ้านไว้เยอะจนจำไม่ได้
แต่เป็นเพราะครอบครัวหวางทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ต่างหาก
โครงการบ้านจัดสรรแต่ละแห่ง ย่อมต้องกันบ้านไว้สักสองสามหลังให้คนในครอบครัวอยู่แล้ว
แต่เมืองหลวงกว้างใหญ่ขนาดนั้น โครงการอสังหาริมทรัพย์ทั้งเล็กทั้งใหญ่ก็มีมากมาย คราวนี้ต่อให้ถามเขาว่ามีบ้านอยู่ในมือกี่หลัง หวางชิงเหอก็คงตอบไม่ได้จริง ๆ
เฮ้อ... นี่คงเป็นความกลุ้มใจของคนรวยสินะ
……
เมื่อได้ยินลวี่เฉิงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเจือรอยยิ้ม ติงเวยก็รู้สึกเปรี้ยวไปทั้งกระดูกจรดเนื้อ