เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 365
เจินจูกับต้าเฉิงไม่ได้มีนิสัยลังเลสองจิตสองใจเหมือนชาวบ้านทั่วไปเมื่อได้ยินคำว่าโรงพัก อย่างไรเสีย ซาลาเปาที่พวกเขาขายก็มีชื่อเสียงโด่งดังขนาดนี้ บรรดาตำรวจชั้นผู้น้อยที่เข้าเวรอยู่ในโรงพักเป็นประจำต่างก็กินกันอย่างเอร็ดอร่อย แม้แต่ตอนเลิกงานยังต้องหิ้วกลับไปฝากคนที่บ้านอีกหนึ่งถุง
ไปมาหาสู่กันบ่อยเข้า ไม่คุ้นเคยกันได้อย่างไร?
เพราะฉะนั้น พอพูดถึงการแจ้งตำรวจในเวลานี้ ทั้งสองคนจึงพูดออกมาได้อย่างคล่องปาก ไม่มีสะดุดแม้แต่น้อย
ส่วนเรื่องที่ต้าเฉิงลงมือซ้อมผู้ชายคนนั้นจนสะบักสะบอมไปหน่อย...
โอย! ก็เพราะเห็นอีกฝ่ายกำลังรีดไถเงินจากเด็กสาวไม่ใช่หรือ เขาแค่เลือดร้อนขึ้นมาชั่วขณะ เห็นคนเดือดร้อนแล้วเข้าไปช่วยเหลือด้วยความกล้าหาญเท่านั้นเอง!
สมควรโดนซ้อมแล้ว!
ผู้ชายแบบนี้ช่างไม่ได้เรื่อง อายุปูนนี้แล้ว แขนขาก็ยังอยู่ครบ แต่กลับไม่ยอมทำมาหากินด้วยตัวเอง เอาแต่เที่ยวรีดไถเงินคนอื่น
ทั้งสองคนมั่นใจในความชอบธรรมของตัวเอง จึงเอ่ยเรื่องแจ้งตำรวจออกมาโดยไม่ลังเล
ทว่า ทันทีที่สองคำนี้หลุดออกจากปาก ไม่เพียงผู้ชายคนนั้นจะยกมือกุมหัวแล้วหดตัวด้วยความตกใจ แม้แต่เด็กสาวมอมแมมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็อดกระชับสายสะพายกระเป๋าเป้แน่นขึ้นอีกไม่ได้ แถมยังก้าวถอยหลังอย่างระแวดระวังหนึ่งก้าว