เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 363
ติงเวยกับเซี่ยเหยียนเดินทางมาถึงโรงแรมเหิงไท่ในเวลาประมาณสิบโมงสี่สิบนาที
รถอู่หลิงหงกวงแล่นปะปนอยู่ท่ามกลางรถยนต์หลากหลายคัน ทว่าอาจเป็นเพราะเจ้าของรถไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลยสักนิด จึงทำให้มันดูกลมกลืนอย่างประหลาด ไม่มีความรู้สึกขัดแย้งกับบรรยากาศโดยรอบแม้แต่น้อย
เมื่อติงเวยเดินมาจากลานจอดรถ ภาพแรกที่เห็นก็คือทางเดินยาวเหยียดซึ่งประดับประดาไปด้วยมวลดอกไม้ รวมถึงโปสเตอร์ขนาดมหึมาของเจ้าบ่าวและเจ้าสาว ตลอดจนภาพถ่ายหลากหลายรูปที่แทรกอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้
"นี่มันช่าง..."
หากมองด้วยสายตาของเธอในอีกสิบกว่าปีให้หลัง งานแต่งงานครั้งนี้ก็นับว่าหรูหราอย่างยิ่ง แถมยังงดงามและโรแมนติกเสียจนเธอแทบหาคำมาบรรยายไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น ฝีมือของสตูดิโอพี่เสี่ยวตู้ก็ยอดเยี่ยมเป็นอันดับหนึ่งจริง ๆ ไม่เพียงภาพถ่ายจะสวยงามเท่านั้น แม้แต่โปสเตอร์ที่ทำออกมามีขนาดใหญ่ขนาดนั้น ก็ยังไม่ทำให้ใบหน้าของคนในภาพพร่ามัวหรือผิดรูป กลับยิ่งเผยให้เห็นฝีมืออันประณีตผ่านรายละเอียดต่าง ๆ อย่างชัดเจน
ติงเวยพอจะคาดเดาได้แล้วว่า หลังจากงานแต่งของหวางโหรวสิ้นสุดลง ธุรกิจของพี่เสี่ยวตู้จะต้องเข้าสู่ช่วงขาขึ้นอีกระลอกแน่นอน
แต่จะว่าไป ด้วยฝีมือของเขาที่มีอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเมื่อไรก็ถือว่าเป็นช่วงขาขึ้นทั้งนั้นไม่ใช่หรือ
พูดถึงเรื่องนี้ ชาติก่อนเธออยู่เมืองหลวงเหมือนกันแท้ ๆ แต่กลับไม่เคยได้ยินชื่อของเขาเลย แม้แต่บนอินเทอร์เน็ตก็ไม่เคยเห็นข้อมูลเกี่ยวกับเขาแม้แต่น้อย หรือว่าพี่เสี่ยวตู้จะไปศึกษาต่อในต่างประเทศเสียแล้ว