เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 342
เมื่อเวลาเข้าสู่เดือนกรกฎาคม ในที่สุดเหล่าหวางก็เกิดมีเมตตาขึ้นมาบ้าง ไม่มอบหมายการบ้านที่หนักหนาสาหัสให้ติงเวยอีกต่อไป
ไม่ใช่แค่เหล่าหวางเท่านั้น แม้แต่เหล่าอู๋กับอาจารย์อีกสองท่านจากคณะเศรษฐศาสตร์ก็มีน้ำใจเช่นนี้เช่นกัน อย่างไรเสีย จะขูดรีดนักศึกษาอยู่ฝ่ายเดียวตลอดก็คงไม่ได้!
ยิ่งไปกว่านั้น ติงเวยก็ไม่ได้คิดจะสอบเข้าเรียนต่อระดับปริญญาโทหรือศึกษาต่อในระดับที่สูงขึ้น พวกเขาเพียงเห็นว่านักศึกษาคนนี้กระตือรือร้นใฝ่เรียน จึงอาศัยความเอ็นดูของเหล่าหวางช่วยชี้แนะให้เป็นพิเศษเท่านั้น
ตอนนี้ใกล้ถึงช่วงสอบปลายภาคแล้ว ต่อให้อาจารย์อายุมากแค่ไหนก็รู้ว่านักศึกษาต้องเร่งอ่านหนังสือก่อนสอบกันทั้งนั้น ดังนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจปล่อยผ่าน ไม่กดดันกันอีก
จู่ ๆ ก็หลุดพ้นจากกองการบ้านที่สุมท่วมหัว ติงเวยจึงรู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินอยู่บ้าง
ปกติเธอเรียนหนังสือได้ค่อนข้างแน่นอยู่แล้ว ดังนั้นแม้จะรู้ว่าการสอบจะเริ่มตั้งแต่วันที่ห้ากรกฎาคม แต่ในใจก็ยังไม่รู้สึกกังวลแม้แต่น้อย
เช้าตรู่วันเสาร์ เธอตื่นขึ้นมาตอนตีห้าตามนาฬิกาชีวิตที่เคยชิน แต่พอนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ มองคอมพิวเตอร์ตรงหน้า กลับไม่รู้เสียแล้วว่าควรทำอะไรดี!
สำหรับติงเวยแล้ว ความรู้สึกเช่นนี้ถือเป็นประสบการณ์แปลกใหม่อย่างยิ่ง
……