เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 333
ติงเวยรู้สึกโล่งใจและสบายใจยิ่งนัก ยิ่งไปกว่านั้น ความห่วงใยที่น้องสาวและน้องชายมีต่อเธอ ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะเล่าเรื่องราวความเป็นอยู่ปัจจุบันให้ฟังเพิ่มมากขึ้นอีกหลายเรื่อง
แต่เธอคาดไม่ถึงเลยว่า ภายใต้ความอคติที่ฝังหัวไปแล้ว ทั้งโจวไห่เทาและเซวียนเซวียนต่างพากันเออออห่อหมกไปตามเรื่อง และในความจริงแล้วพวกเขากลับไม่เชื่อคำพูดของเธอเลยสักคำเดียว
เธอนั่งอยู่ในห้องสักครู่ รอจนอากาศเริ่มเย็นลงจึงเอ่ยกับทั้งสองคนว่า
"พวกเธอไปอาบน้ำพักผ่อนกันสักครู่เถอะ เดี๋ยวฉันกลับไปเอาของที่หอพัก แล้วจะพาพวกเธอออกไปกินมื้อเย็นด้วยกัน"
เด็กน้อยสองคนเดินทางมาไกลในสภาพอากาศที่ร้อนอบอ้าวขนาดนี้ จะให้พาพวกเขาเร่ร่อนขึ้นรถเมล์ต่อรถไฟใต้ดินวนไปวนมาคงไม่ไหว
ตัวติงเวยเองก็ไม่อยากเดินเท้าเพิ่มแม้แต่ก้าวเดียวเช่นกัน ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจกลับไปขับรถมา
—ผู้ใหญ่นี่ไม่สู้เด็ก ๆ จริงเสียเลย ทนความลำบากไม่ได้เอาเสียเลย
ช่วงเวลานี้แหละ ถึงได้เห็นข้อดีของเสี่ยวกวงชัดเจนเสียที
……