เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 327
ศาสตราจารย์ก็เหมือนกับต้นข้าวป่าในผืนนาข้าว ต่อให้ชาวนาเฒ่าจะเหน็ดเหนื่อยยากลำบากเพียงใด สุดท้ายก็ยังคงงอกเงยขึ้นมาทีละต้นไม่ขาดสาย
กว่าจะเคลียร์งานที่ศาสตราจารย์เหล่าหวางมอบหมายให้เสร็จสิ้นลงได้ งานถัดไปก็คือศาสตราจารย์เหล่าอู๋ผู้เชี่ยวชาญด้านประวัติศาสตร์นั่นเอง
เฮ้อ บรรดาศาสตราจารย์สูงวัยเหล่านี้ช่างมีอุดมการณ์สูงส่งเสียเหลือเกิน จนทำให้ติงเวยในเวลานี้ต้องแบกรับแรงกดดันที่ชีวิตไม่ควรจะได้รับ รู้สึกว่าแต่ละวันผ่านไปอย่างไร้ซึ่งความหวังเสียจริง
แต่มนุษย์เรานี่นะ มักจะถนัดเรื่องการทรมานตัวเองแถมยังทะลวงขีดจำกัดได้ท่ามกลางการทรมานนั้นด้วย
พวกท่านไม่เห็นหรือว่านิยายแนวอัปเกรดฝั่งตัวละครชาย ในสิบเรื่องก็มีรูปแบบสเต็ปแบบนี้ทั้งสิบเรื่องนั่นแหละ
เขียนไปเขียนมา ติงเวยก็รู้สึกว่า ในที่สุดแต่ละวันก็ล่วงเลยผ่านมาได้เช่นกัน
……
เธอผ่านมาได้ ศาสตราจารย์เหล่าหวางเองก็ผ่านมาได้เช่นกัน
ในฐานะศาสตราจารย์ชื่อดัง แม้ศาสตราจารย์เหล่าหวางจะไม่รับนักศึกษาปริญญาโท แต่ก็ยังคงพิมพ์ดีดคอมพิวเตอร์ไม่เป็น... ทว่าขอแค่เอ่ยปาก ผู้ช่วยสอนคนใหม่ก็ถูกจัดสรรมาให้อย่างรวดเร็ว