กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 317
ผู้จัดการส่วนตัวยืนหลบแดดอยู่ตรงบริเวณร่มเงาซึ่งถูกตัวอาคารบังเอาไว้เมื่อช่วงสาย ทอดถอนหายใจออกมาอย่างลึกซึ้ง
"เทียนไห่ นายเสียสละ... มากเกินไปแล้ว!"
"จะว่าไปก็จริงไม่ใช่เหรอ?"
เสี่ยวไจ๋ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เหล่มองไปยังประตูห้างสรรพสินค้า ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียดออกมาเช่นกัน
ส่วนอาหยางกลับยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแล้วเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกอินตามว่า
"มิน่าเล่าผมถึงได้เป็นดาราไม่ได้ เรื่องแบบนี้ต้องอดทนอะไรตั้งมากมายนี่เอง!"
ผู้จัดการส่วนตัวเหล่มองเขาแวบหนึ่ง "ถ้าแกอยากเป็นจริง ๆ ทางเราก็มีเส้นทางให้นะ แค่แกต้องทุ่มสุดตัวแล้วก็ใจถึงหน่อย อีกหน่อยก็น่าจะพอปั้นให้กลายเป็นนักแสดงฝีมือดีได้แหละน่า"
อาหยาง: ......
หมายความว่ายังไงวะเนี่ย?