เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 312
บรรยากาศในช่วงปลายเดือนพฤษภาคมร้อนอบอ้าวเสียแล้ว เคราะห์ดีที่ตอนนี้ล่วงเลยมาจนถึงยามค่ำคืน ไม่มีแสงแดดกล้าส่องตรงลงมา บนดาดฟ้าจึงค่อนข้างเย็นสบายขึ้นมาบ้าง
ผู้จัดการส่วนตัวถือกล้องวิดีโอตัวหนึ่งไว้ในมือ เดินช้า ๆ เข้าไปหาสาวน้อย
ดาวน้อยมองดูเขาแล้วเบะปากขึ้นมาทันที
หากไม่ใช่เพราะพี่เทียนไห่แล้วละก็ เธอไม่มีทางพูดจากับคนประเภทนี้เด็ดขาด
นึกว่าเธอไม่ได้ไถอ่านกระทู้บนอินเทอร์เน็ตหรือยังไง? ทั้งผู้จัดการส่วนตัวและบริษัทต่างก็ชั่วร้ายเสียยิ่งกว่าอะไรดี ขูดรีดพี่เทียนไห่อย่างหนักหน่วง จนทำให้เขาป่วยหนักและมาพบเธอไม่ได้
ถึงแม้จะรู้ว่าอาการเจ็บป่วยไม่ใช่ความผิดของพี่เทียนไห่ แต่ในใจของเธอก็อดที่จะรู้สึกอัดอั้นตันใจขึ้นมานิดหน่อยไม่ได้
คราวหน้า คราวหน้าเธอจะต้องตรวจสอบให้แน่ชัดเสียก่อน ถึงค่อยตัดสินใจว่าจะทำอะไร
ไม่อย่างนั้น อย่างเช่นวันนี้ที่มีคนให้ความสนใจมากมายขนาดนี้ แต่พี่เทียนไห่กลับมาล้มป่วยเสียได้...
อ๊ากกก หงุดหงิดชะมัด!