กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 294
ท้ายที่สุดแล้วนี่ก็คือเรื่องที่ตนเคยเขียนมาก่อน อ่านคร่าว ๆ ย่อมพอนึกถึงเนื้อเรื่องหลังจากนี้ออกบ้าง
เมื่อเห็นมาถึงตรงนี้ ติงเวยอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจออกมาคราหนึ่ง "ชื่อหลิวซือซือเนี่ย ไม่ได้สื่อถึงแก่นแท้ของนิยายเรื่องนี้ออกมาเลยสักนิด"
เธออดไม่ได้ที่จะวางนิตยสารลง ล็อกอินคิวคิวส่งข้อความหาบรรณาธิการในเวลานี้
ชาตินี้ไม่เอา 996 อีกแล้ว: อยู่ไหม?
รออยู่ครู่หนึ่ง ไม่มีข้อความตอบกลับมา
พูดตามตรง ติงเวยรู้สึกว่าตัวเองชักจะไม่ค่อยได้รับความโปรดปรานเสียแล้ว
อย่างเช่นเมื่อก่อนเวลาบรรณาธิการตอบข้อความจะเป็นการตอบกลับในทันที แต่ตอนนี้ต้องเว้นช่วงไปชั่วโมงครึ่งชั่วโมงถึงจะตอบกลับมาได้สั้น ๆ ประโยคเดียว
เฮ้อ
โฉมสะคราญยังไม่ทันร่วงโรย ความโปรดปรานก็...