เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 219
คำดุด่าของป้าใหญ่พรั่งพรูออกมาไม่ต่างจากละอองน้ำที่พุ่งกระจายจากปืนฉีดน้ำของเล่น เวลานี้เป็นช่วงเทศกาลตรุษจีน ทั้งบ้านจึงเงียบกริบลงในทันที
เธอเองก็ด่าเสียจนเหนื่อยแล้ว จึงยกมือขึ้นลูบหน้าอกเพื่อปรับลมหายใจให้เป็นปกติอีกครั้ง ส่วนโจวเหล่ยผู้เป็นสามีก็รีบยื่นแก้วน้ำให้ด้วยความเอาใจใส่
ป้าใหญ่ยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด ก่อนจะหันไปพูดกับสามีด้วยสีหน้าเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง
"เหล่าโจว คุณลองพูดมาสิ ทำไมฉันถึงได้ได้น้องสะใภ้แบบนี้มา!"
ใบหน้าของไป๋ซิ่วจวนเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด
เหล่าโจวคิดในใจว่า เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความผิดของน้องสะใภ้คุณคนเดียวเสียหน่อย!
แต่เขารู้นิสัยของติงลี่ผิงดี ไม่ว่าเรื่องอะไร บ้านติงของพวกเธอไม่มีทางเกี่ยวข้องด้วยแน่นอน ข้อเสียของคนในบ้านตัวเองเธออาจพูดได้ แต่คนอื่นไม่มีสิทธิ์แตะต้อง ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าอย่างจริงจัง รู้ดีว่าควรหลีกเลี่ยงเรื่องสำคัญแล้วพูดเฉพาะสิ่งที่เป็นประโยชน์ "นั่นสิ เวยเวยไปเจอพ่อแม่แบบนี้ได้อย่างไรกันนะ"
อย่างไรเสียลุงเขยโจวเหล่ยก็เป็นถึงหัวหน้าคนหนึ่ง แม้จะไม่ได้มีตำแหน่งใหญ่โตอะไรนัก แต่ก็พอมีหน้ามีตาอยู่บ้าง เวลานี้เขาประสานมือไว้ด้านหลัง ท่าทางดูภูมิฐาน ก่อนจะหันปากกระบอกปืนไปทางไป๋ซิ่วจวนกับติงไห่หยางด้วย
"ที่พี่สาวคุณพูดมาถูกต้องหรือเปล่า?"