เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 209
มองดูแฟนหนุ่มเดินจากไป ภายในใจของติงเวยก็พลันเอ่อล้นความอาลัยอาวรณ์ขึ้นมาวูบหนึ่ง
ทว่าความอาลัยอาวรณ์นี้กลับถูกเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ขัดจังหวะเสียก่อน
เป็นข้อความตอบกลับจากบรรณาธิการกั่วมู่
"ได้ค่ะ พอดีฉันเพิ่งทานมื้อเที่ยงเสร็จ เจอกันที่ไหนดีคะ"
นัดหมายกับบรรณาธิการกั่วมู่ตกลงกันไว้ตั้งแต่ตอนเช้าตอนที่เซี่ยเหยียนบอกว่าเขาจะกลับไปทำงานที่บริษัท ช่วงเวลานั้นเดิมทีนัดกันไว้หลังทานมื้อเที่ยง
ดังนั้นการอยู่กับแฟนหนุ่มจึงไม่ได้ทำให้กำหนดการเสียหายแต่อย่างใด เพียงแต่ขาดซืออวี่ไป ติงเวยจึงต้องไปดูบ้านคนเดียว
โชคดีที่เธอไม่ใช่เด็กสาวอายุสิบแปดจริงๆ การไปจัดการเรื่องเหล่านี้คนเดียวจึงไม่ได้รู้สึกถึงแรงกดดันอะไร ตอนนี้เธอจึงเดินทางไปตามนัดด้วยความเบิกบานใจ
คำนึงถึงว่าการเดินทางไปมาหลายรอบค่อนข้างลำบาก จึงนัดแนะกันที่บ้านพักของหน่วยงานที่บรรณาธิการกั่วมู่กำหนดไว้โดยตรง
ตามความคิดของติงเวย หลังจากนี้เธอพยายามจะเก็บตัวเงียบอยู่ที่บ้านให้มากที่สุด ไม่ยอมให้เรื่องจุกจิกเหล่านี้มารบกวน ดังนั้นเมื่อมีโอกาสออกมาได้ จึงพยายามจัดการเรื่องที่ควรทำให้เรียบร้อยเสีย