เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 207
เช้าตรู่ของวันถัดมา ติงเวยตื่นขึ้นมาตามเสียงนาฬิกาปลุก
ต้องยอมรับเลยว่า การดึงตัวเองออกจากผ้าห่มอุ่น ๆ ช่างเป็นเรื่องยากลำบากเสียจริง!
เธอยังคงสะลืมสะลือไปแปรงฟัน ระหว่างล้างหน้าก็ยังอดบ่นกับเฉินซืออวี่ไม่ได้ว่า
"นี่เพิ่งหยุดยาวไปได้ไม่กี่วันเอง ทำไมพอรู้สึกตัวอีกที การตื่นนอนตอนหกโมงเช้าถึงได้ยากลำบากขนาดนี้ล่ะเนี่ย"
ทั้งที่ตอนวิ่งออกกำลังกายตอนเช้าที่มหาวิทยาลัย เธอยังตื่นตั้งแต่ตีห้าครึ่งเป็นประจำแท้ๆ
เฉินซืออวี่คิดในใจว่า ตอนที่เธอวิ่งตอนตีห้าครึ่ง ทุกเช้าเธอยังต้องปล่อยให้การผนึกถูกคลายออกเสียก่อนด้วยซ้ำ แถมก็ไม่ได้เห็นว่าจะกระตือรือร้นอะไรนักหนาเลยสักนิด
ทว่าความขี้เกียจคือสัญชาตญาณของมนุษย์
เธอถอนหายใจออกมาลึก ๆ เช่นกัน พร้อมทั้งหยิบคำศัพท์ที่ติงเวยเคยใช้มาก่อนหน้านี้มาพูดว่า "นี่สินะที่เขาเรียกว่าความงงงวยของมนุษย์ เช่นเดียวกับที่ฉันเดินขึ้นบันไดมาตั้งหลายปี ปัจจุบันก็ยังคงไม่ชินอยู่ดีนั่นแหละ"
มัวแต่คิดถึงคำโบราณที่ว่าเปลี่ยนจากความประหยัดไปสู่ความฟุ่มเฟือยนั้นง่าย แต่เปลี่ยนจากความฟุ่มเฟือยกลับมาสู่ความประหยัดนั้นยากจริงๆ