เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 200
สำหรับนักศึกษาของม.หมิงเจิ้งแล้ว วันนี้คือวันหยุดวันแรก
ทว่าสำหรับเหล่าคนทำงาน ย่างเข้าช่วงวันหยุดปีใหม่หมาด ๆ หากวันนี้อยากจะหยุดพัก ก็จำเป็นต้องยื่นใบลาเพิ่มเติม
คู่สามีภรรยาบ้านเซี่ยก็เป็นเช่นนั้น
แต่ไม่มีวิธีอื่น เปรียบเทียบกับเรื่องสำคัญตลอดชีวิตของลูกชายแล้ว การลาหยุดคนละหนึ่งวันย่อมไม่คุ้มค่าที่จะเอ่ยถึงแน่นอน
ยามรุ่งอรุณเวลา 6 นาฬิกาของเมืองหลวง บนท้องถนนยังคงปกคลุมไปด้วยละอองหมอกหนาบางสลับกันไป ต้นไม้เขียวขจีสองข้างทางส่วนใหญ่ต่างก็ผลัดใบจนโกร๋นหมดแล้ว
เมื่อหลุดพ้นจากไออุ่นภายในอาคาร การเดินอยู่บนถนนทำให้รู้สึกหนาวเยือกเสียเหลือเกิน แค่เอ่ยปากพูดก็มองเห็นไอสีขาวพ่นออกมาจากเบื้องหน้าแล้ว
ยามนี้คู่สามีภรรยาบ้านเซี่ยปิดประตูเดินออกมาอย่างแผ่วเบาและระมัดระวัง พอดีกับที่ชนเข้ากับเพื่อนบ้านซึ่งสวมชุดนอนผ้าสำลีเตรียมจะไปซื้อกับข้าว
พอเห็นพวกเขาทั้งสองคน เธอก็อดประหลาดใจไม่ได้
"อ้าว หยุนจิ้ง ปกติเธอไม่ได้เข้างานเก้าโมงหรอกเหรอ ทำไมวันนี้ถึงออกมากันแต่เช้าตรู่ทั้งคู่เลยล่ะ"