เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 188
ตาแก่หวางคนนี้ ทำไมจิตใจถึงได้ชั่วร้ายนักนะ?
ติงเวยวันนี้เบลอไปหมด จะไปฟังทันได้ยังไงว่าศาสตราจารย์หวางพูดถึงเรื่องอะไรเกี่ยวกับซินชี่จี๋?
แต่เพราะการบรรยายของศาสตราจารย์หวางนั้นหลุดโลกเสียจนจดโน้ตตามไม่ทัน ไป๋ซานซานและเฉินซืออวี่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จึงร้อนรนพยายามพลิกหาประเด็นสำคัญจากสมุดโน้ตของตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ก็ติดขัดตรงที่ไม่รู้จะเตือนอย่างไร ทั้งสองคนหน้าตาเคร่งเครียด ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
กลับเป็นลวี่ลี่ที่นั่งเงียบ ๆ อยู่แถวหลังสุดซึ่งตอนนี้ทำตัวสบายใจอย่างยิ่ง ไม่เพียงแต่สบายใจ ในใจของเธอยังมีความสะใจอยู่สองส่วน
ในที่สุด ในที่สุดเธอก็ทำให้ติงเวยได้สัมผัสกับความอัปยศอดสูที่เธอเคยแบกรับไว้บ้างเสียที
มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย เป็นช่วงเวลาที่หาได้ยากยิ่งที่จะรู้สึกผ่อนคลาย
ทว่าความรู้สึกดีนี้อยู่ได้ไม่ถึงสามวินาที ก็เห็นติงเวยยอมรับผิดตามตรงอย่างซื่อสัตย์:
"ขอโทษด้วยค่ะศาสตราจารย์หวาง พอดีช่วงบ่ายฉันสติไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว ในคลาสเลยเผลอใจลอยไปค่ะ"
ศาสตราจารย์หวางก็ไม่ได้ว่าอะไร