เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 165
ไป๋ซานซานยังไม่รู้เลยว่าความฝันของตัวเองกำลังจะเป็นจริงในอีกไม่ช้า
ตอนนี้คือคาบวิชาเสริมสร้างความคิดและศีลธรรมอันน่าเคลิบเคลิ้ม เธอนั่งอยู่กับติงเวย มองดูเปลือกตาของอีกฝ่ายเริ่มหย่อนลงแล้วก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน วนซ้ำอยู่แบบนี้หลายรอบจนอดกระซิบเบา ๆ ไม่ได้ว่า
"เวยเวย เธอหลับก่อนไหม"
ติงเวยตอบอย่างชอบธรรม "ไม่ได้ กำลังเรียนอยู่เชียวนะ เป็นช่วงเวลาที่ควรตั้งใจเรียน จะหลับได้อย่างไร"
"แต่ว่า" ไป๋ซานซานย่นจมูก "เธอง่วงขนาดนี้แล้ว จะจำได้เหรอว่าอาจารย์สอนอะไรไปบ้าง"
ติงเวยถอนหายใจ "นี่แหละคือช่องว่างระหว่างคนจนกับคนรวย—ตอนมัธยมเธอก็เรียนกวดวิชาตลอด ส่วนฉัน พวกเราทุกคน คนธรรมดาทั่วไป ล้วนต้องเรียนติดกันทุกวัน! นอนวันหนึ่งไม่ถึงหกชั่วโมง จะไม่ให้ง่วงตอนเรียนได้ยังไงล่ะ"
"แต่ก่อนจะพูดถึงเรื่องสับปะหรอก แค่ก้มลงเก็บปากกาแท่งหนึ่ง พอกลับมานั่งดี ๆ ก็พลาดเนื้อหาสำคัญไปแล้ว—ดังนั้นสรุปได้ว่า การเรียนรู้ความรู้ไปพร้อมกับการสับปะหรอกคือทักษะการทำงานพื้นฐานของเราต่างหาก"
ไป๋ซานซาน...
เฉินซืออวี่กำลังอ่าน 《โลกีย์》 รอบที่สองอยู่ พอได้ยินดังนั้นก็แค่นเสียงอย่างไม่แยแส "แต่คาบที่เธอเรียนอยู่นี่คือวิชาเสริมสร้างความคิดและศีลธรรมนะ เนื้อหาพวกนี้... มันจะไม่เกินไปหน่อยเหรอ!"