กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 119
แสงไฟจากหลอดไฟชาร์จเริ่มหรี่ลงจนแทบมองไม่เห็นตัวหนังสือบนสมุดที่พร่าเลือนยิ่งขึ้นทุกที ลวี่ลี่ขยี้ตา—ช่วงนี้อาจจะเป็นเพราะนอนไม่พอ เวลาใช้สายตามองอะไรจึงมักจะพร่ามัวแถมยังน้ำตาไหลง่ายเป็นพิเศษอีกด้วย
ทิชชูหยาบ ๆ ถูไถตรงหางตาทำให้ดวงตาที่แห้งผื่นอยู่แล้วกลับรู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นมาอีกครา ลวี่ลี่ขยำเศษกระดาษทิชชูแผ่นนั้นเป็นก้อน แล้วอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองกล่องกระดาษทิชชูของติงเวยที่วางอยู่บนโต๊ะหนังสือข้าง ๆ อีกครั้ง
——เธอนี่ฟุ่มเฟือยจังนะ
ลวี่ลี่คิดด้วยความรู้สึกบีบคั้นในใจ—ก็เขียนต้นฉบับเหมือนกันแท้ ๆ แต่ติงเวยต้องหาเงินได้มากกว่าเธอแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นจะกล้าใช้กระดาษนุ่มขนาดนี้ได้ยังไงกันล่ะ?