กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 116
เซี่ยเหยียนชะงักงันไป
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงเอ่ยขึ้นด้วยความกลัดกลุ้ม "อันที่จริง ถึงแม้ฐานะที่บ้านผมจะไม่ได้พิเศษอะไรมาก แต่สภาพเศรษฐกิจก็น่าจะพอไปวัดไปวาได้นะ พ่อแม่ผมต่างก็มีความชอบเป็นของตัวเอง ชีวิตมีความสุขเติมเต็มดี น่าจะไม่เข้ามาแทรกแซงเรื่องความรักของผมหรอก ไม่มีเรื่องปัญหาความแตกต่างทางภูมิลำเนาแน่นอน..."
ติงเวยชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้วแล้วส่ายเบา ๆ "ไม่ ๆ ๆ ความผิดพลาดข้อใหญ่ที่สุดของคุณ ก็คือการไม่ได้มาจากบ้านเกิดเดียวกับฉันยังไงล่ะ"
เซี่ยเหยียนยิ่งฟังก็ยิ่งไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่