เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 87
ชุยอวี้ได้ยินแฟนหนุ่มพูดแบบนั้น นึกถึงคำพูดที่เขาเคยพูดมาตลอดหลายปี จึงรีบห้ามปรามว่า "ไม่ ๆ ๆ!"
"เหวินคัง เธอมีเรียน อย่าขอลาหยุดเด็ดขาด การเรียนต้องมาก่อนนะ..."
เอ่ยประโยคนี้ออกไป ในใจก็รู้สึกแปลบปอนอยู่ไม่น้อย แต่ก็ยังต้องฝืนทนเอาไว้ "การศึกษาสำคัญที่สุด รอเธอเรียนจบ งานมั่นคงแล้ว พวกเราค่อยลงหลักปักฐานกันก็ยังไม่สาย"
พอนึกถึงอนาคต ใจของเธอก็อ่อนยวบ ความเจ็บปวดตามร่างกายราวกับบรรเทาลงไปได้มาก "โรงพยาบาลมีโรงอาหาร เธอไม่ต้องเป็นห่วง ฉันมีของกิน... ตอนนี้ฉันแค่อยากให้เธอเรียนจบไว ๆ เท่านั้นเอง"
เธอลูบหน้าท้องของตัวเอง ร่างกายยังคงอ่อนแอมากจนลุกจากเตียงไม่ไหว แต่ว่า...
"เธอพูดถูก พวกเราตอนนี้ยังไม่มีบ้าน ต่อให้มีลูกก็ยังไม่มีทางมอบอนาคตที่ดีให้เขาได้... เหวินคัง..."