กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 82
ถูกโยนขึ้นฟ้าแล้วรับไว้ ความสุขนั้นคอยค้ำจุนความอดทนของไป๋ซานซานเอาไว้
เวลานี้เธอมองโจวเหวินคังแล้ว ก็ไม่มีความรู้สึกต่อต้านเหมือนเมื่อครู่สติ๊กเกอร์อีกต่อไป กลับมีความกังวลเล็กน้อยแล้วเอ่ยถามขึ้นว่า
"งะ... งั้นนายไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"
ในใจของโจวเหวินคังยินดีปรีดาขึ้นมาทันที—สมเป็นคุณหนูตระกูลร่ำรวยพวกนี้ ต่อให้บุคลิกจะเอาแต่ใจแค่ไหน แต่โดยเนื้อแท้แล้วก็ยังโง่เขลาอยู่ดี
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แกล้งทำเป็นเจ็บปวดแต่ต้องทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น จากนั้นก็เริ่มเปิดฉากโจมตีต่อด้วยความอ่อนโยน:
"ไม่เป็นไร... ก็ไม่ได้รุนแรงอะไรหรอก แค่ขาอาจจะเจ็บนิดหน่อย"
ถึงตอนนั้นไป๋ซานซานเข้ามาประคองเขาอีกแรง ทั้งสองคนขยับเข้ามาใกล้กัน แล้วพูดคุยกัน... แบบนี้จะไม่สนิทกันได้ยังไงล่ะ?