เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 74
เสียงของเด็กผู้หญิงที่เอ่ยพูดตรงมุมตึกสั่นเครือ เห็นได้ชัดว่าหวาดกลัวเป็นอย่างมาก
ทว่าเซี่ยเหยียนกลับมองเงื้อมมือของตัวเองกับติงเวยที่ซ้อนทับกันอยู่ ก่อนจะพบว่าเธอนั้นหันสายตาไปแล้ว เห็นได้ชัดว่าความสนใจย้ายไปอยู่ที่เสียงนั้นเรียบร้อยแล้ว
เขาซ่อนขนตาดิ่งลง
ไม่สบอารมณ์เลย
อุตส่าห์เดินอ้อมมาถึงตรงนี้แล้ว ทำไมยังจะมีคนมารบกวนอีกนะ?
เขาไม่ได้อยากสนใจเลยสักนิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าหรือไม่กล้า ในตอนนี้เอาแต่ลังเลแล้วก็ลังเล...
ความมืดมิดทำให้ความกล้าของเขาพองโต นิ้วมือที่ปล่อยทิ้งไว้ข้างลำตัวขยับเล็กน้อย ค่อย ๆ คืบคลานเข้าไปใบนิ้วมือของติงเวยทีละนิด แล้วในจังหวะที่เกือบจะสัมผัสกันได้ เขาก็รีบชักกลับอย่างรวดเร็ว
ทำซ้ำถึงสองครั้ง แม้จะยังไม่ได้สัมผัส แต่ก็ยังรู้สึกมีความสุขมากอยู่ดี