เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57
ตื่นนอนขึ้นมาครั้งหนึ่ง ติงเวยรู้สึกตัวเบาราวกับนกนางแอ่น ผิวพรรณเปล่งปลั่งอิ่มน้ำ เงินพวกนี้ไม่ได้เสียเปล่าจริงๆ!
เธอทาครีมกันแดดที่เพิ่งซื้อมาใหม่ ในใจรู้สึกยินดีปรีดา ในที่สุด! ในที่สุดเธอก็มีจุดเริ่มต้นของการเป็นเด็กสาวผู้ประณีตบรรจงเสียที!
ไป๋ซานซานก็ขยับเข้ามาใกล้ "เวยเวย เธอรู้สึกว่าหอพักเรามีอะไรแปลกๆ ไหม"
บรรยากาศแปลกจริงๆ
เฉินซืออวี่ไม่พูดจาเหน็บแนมแล้ว แถมสีหน้ายังดูหวานหยดย้อยอีกต่างหาก ส่วนลวี่ลี่นั้นอย่าว่าแต่เรื่องมารยาทพื้นฐานเลย พอเช้ามาก็เก็บของแล้วออกไปทันที...
"แต่ก่อนเธอยังไปสนามหญ้ากับพวกเราเลยนะ"
อีกอย่างเพราะเธอเหนื่อยทุกวัน ปกติแล้วช่วงเช้าจะไม่ยอมเดินออกไปเร็วขนาดนี้หรอก
ติงเวยยิ้มๆ "ช่างเถอะ พวกเราสองคนอยู่กันดีๆ ก็พอแล้ว พวกเธอไม่กระทบกับพวกเราหรอก ตามสบายเถอะ"