กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 53
คำพูดของลวี่ลี่ฟังดูแปลก ๆ อย่างไรชอบกล
ไป๋ซานซานลองคิดดูแล้ว แต่ก็ยังไม่เข้าใจตรรกะนี้ จึงถามด้วยความสงสัยว่า "แต่พรุ่งนี้ก็ต้องเข้าเรียนแล้วนะ เวลามีไม่มากแล้ว อีกอย่าง โทรศัพท์มือถือมีตั้งเยอะ จะให้เก็บทั้งหมดไว้รอเธอเลือกได้ยังไงล่ะ"
วันนี้เป็นวันสุดท้ายของวันหยุดแล้วนะ!
เหตุผลเหล่านี้ลวี่ลี่เข้าใจดีทุกอย่าง แต่... แต่...
เธอนั่งนิ่งอยู่ข้างเตียง ความน้อยใจถาโถมเข้ามาในใจจนหมดสิ้น แม้แต่เงินเดือนที่เพิ่งได้มาก็พลอยหมดความน่ายินดีไปด้วย
จังหวะนั้นเอง ติงเวยก็ผลักประตูเดินเข้ามา
เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าบรรยากาศในหอพักดูแปลก ๆ พอมองดวงตาที่แดงเรื่อของลวี่ลี่ เธอก็พอจะเข้าใจอยู่บ้าง แต่...
แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอล่ะ?