กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 43
ติงเวยมองเด็กสาวตรงหน้า
หล่อนยากจน ธรรมดา ขาดความมั่นใจ และใจแคบ นอกจากความขยันหมั่นเพียรและความอดทนแล้ว ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเลย
ทว่า... ช่างเหมือนตัวเธอในอดีตก่อนที่จะเติบโตเสียจริง!
เธอหยุดเดิน ผีเสื้อกลางคืนใต้เสาไฟพากันบินวนเวียนรอบดวงไฟสีเหลืองสลัวอย่างดื้อรั้น ทอดเงาซ้อนทับไหวระริกอยู่บนพื้นถนน
"แล้วตอนนี้ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันของเธอพอใช้หรือยัง"
ลวี่ลี่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยอย่างสับสน "ตอนนี้ก็พอค่ะ แต่..."
แต่ของที่อยากซื้อยังมีอีกตั้งมากมาย ทั้งโทรศัพท์มือถือ โน้ตบุ๊ก ไหนจะผ้าคลุมเตียงแบบของเวยเวย แล้วก็เสื้อผ้ากับรองเท้าอีก...
หล่อนรู้สึกอยู่เสมอว่าสภาพตัวเองตอนนี้ดูเชยสะบัด
เงินเดือนละ 5,000 ย่อมไม่พอใช้อยู่แล้ว