เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 34
ลวี่ลี่ได้รับแรงกระแทกครั้งใหญ่
เธอเดิมทีคิดว่าที่ติงเวยพูดถึงเงินหลายพันหยวนนั้นหมายถึงหนึ่งพันสองพันหรือสามพันหยวน แค่นี้ในสายตาเธอก็ถือว่าทำงานพาร์ทไทม์แค่ไม่กี่วันก็หาเงินได้แล้ว นับว่าสบายมากๆ แล้ว แต่คาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่ามันจะเป็นห้าพันหกพันหยวน!
เกือบจะพอจ่ายค่าเทอมทั้งปีอยู่แล้ว!
สติสตังของเธอหลุดลอยไป: มะ... มะ... ไม่แปลกใจเลยที่เวยเวยไม่ยอมไปทำงานพาร์ทไทม์กับเธอ เธอน้องคงรู้วิธีหาเงินแบบนี้มานานแล้วแน่ๆ แต่ทำไมถึงไม่บอกเธอบ้างล่ะ? ทุกคนก็เป็นนักศึกษา ม.หมิงเจิ้ง เหมือนกัน คะแนนก็ดีเหมือนๆ กัน... ต่อให้เธอจะอาศัยโควต้าเด็กยากจนบวกคะแนนพิเศษยี่สิบแต้มเข้ามา แต่ช่องว่างมันก็ไม่ได้ห่างกันขนาดนั้นเสียหน่อย!
ติงเวยเขียนหนังสือได้ เธอก็เขียนได้เหมือนกัน
เธอคิดไปคิดมา ในใจก็เริ่มมีความมั่นใจขึ้นมา ไป๋ซานซานที่อยู่ด้านข้างยังคงครุ่นคิดอยู่ "เวยเวย สำนักพิมพ์ซื้อนี่แพงไหมอ่ะ?"