กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 26
ความตื่นตระหนกรุนแรงเสียจนทำให้ติงเวยรู้สึกปวดมวนท้องน้อยขึ้นมาเล็กๆ ข้าวที่เพิ่งกินเข้าไปดูราวกับไม่อร่อยเหมือนเก่าเสียแล้ว
เมื่อมองไปยังเซี่ยเหยียนร่างอ้วนท้วนที่อยู่ด้านข้าง ยามนี้เขากลับเดินหนีออกไปเงียบๆ ตั้งนานแล้ว สายตาจดจ้องมองตรงไปข้างหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ ราวกับว่าบนถนนสายใหญ่มีกองทองคำตั้งอยู่กองหนึ่ง
รถประจำทางคันหนึ่งวิ่งมาแต่ไกล ติงเวยอดกลั้นความกระวนกระวายใจไว้แล้วมองป้ายรถเมล์ จากนั้นก็มองหมายเลขรถ ก่อนจะหันไปแนะนำไป๋ซานซานว่า "ขากลับพวกเรานั่งรถประจำทางกันไหม"
ส่วนลวี่ลี่นั้นไม่ต้องถามเลย หากไม่ใช่เพราะเสียดายค่าแท็กซี่ มื้อนี้เธอก็คงไม่ยอมกินด้วยซ้ำ
นั่งแท็กซี่วนไปวนมารวมๆ แล้วตั้งหกสิบกว่าหยวน นั่งรถประจำทางเสียสักกี่หยวนกันเชียว?