เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 18
ไม่มีโทรศัพท์ ในช่วงเวลาวัยรุ่นที่ไม่คุ้นเคยกับการอดนอนบำเพ็ญเพียร การอดนอน... ช่างสะเทือนใจจนรับไม่ไหวจริงๆ
ติงเวยที่ปีนลุกขึ้นมาตอนตีห้าครึ่งรู้สึกราวกับว่าตัวเองได้ใช้พลังทั้งหมดที่มีจนหมดเกลี้ยงแล้ว
ลวี่ลี่ยังคงตะโกนเรียกเธอ: "เวยเวย เธอเร็วหน่อยสิ! เร็วๆๆ!"
ไม่เร็วไม่ได้หรอก มหาวิทยาลัยหมิงเจิ้งในตอนนี้ สำหรับนักศึกษาใหม่ปีหนึ่งในช่วงเดือนแรก ทุกคนต้องวิ่งออกกำลังกายตอนเช้าทุกวันนะ!
ไม่ต้องถามหรอก ถามก็คือความสิ้นหวัง
ติงเวยแทบจะลืมตาไม่ขึ้น ในตอนนี้พูดด้วยความสิ้นหวังว่า: "ฉันโดนเตียงผนึกไว้แล้วล่ะ! หลบไปนะ เตียงชั่วร้ายพวกนี้ ปล่อยให้ฉันลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!"
แล้วก็ตะโกนต่อว่า: "กุญแจที่ซ่อนพลังแห่งความมืดเอ๋ย จงแสดงพลังที่แท้จริงของเจ้าต่อหน้าฉัน—ผนึกคลาย!"