เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 16
ฟ้าดินเป็นพยาน!
ครั้งนี้ไม่ใช่ความตั้งใจของติงเวยที่จะหาเรื่องจริงๆ สักหน่อย แต่ถ้าไม่ปริปากพูดออกมา ใครจะรู้ว่าหอพักจะกลายเป็นสภาพไหนกันล่ะ?
เธอเอ่ยขึ้น "ถึงหัวหน้าหอพักจะบอกว่าโรงเรียนกำหนดเวลาปิดไฟไว้ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องบังคับว่าเวลานี้ต้องอยู่บนเตียงเสมอไปนี่ เผื่อว่าสระผม อาบน้ำ ซักผ้าแล้วใช้เวลาเพลิน หรือยังไม่ได้กินข้าวเย็นแล้วเกิดหิวขึ้นมาล่ะ?"
"การปฏิบัติตามกฎระเบียบทุกคนก็เต็มใจทำทั้งนั้น แต่แบบนี้มันไร้เหตุผลเกินไปหน่อยกระมัง"
เธอเกือบจะหลุดปากถามอยู่แล้วว่าเธอสมองนิ่มหรือเปล่า?
การศึกษาภาคค่ำที่มหาวิทยาลัยมีทั้งเลิกเร็วและเลิกช้า ปิดไฟตอนสี่ทุ่มครึ่งก็จริง แต่หลังจากปิดไฟแล้วทำไมถึงยังกำหนดว่าต้องอยู่บนเตียงอีกเล่า!
ประสาทกลับหรือเปล่าเนี่ย?
"ทำไมถึงมีแต่เธอคนเดียวที่ไม่มีความตระหนักรู้เรื่องเวลา?"