กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4
ติงเวยลืมตาขึ้นมา ก็ได้ยินเสียงกระซิบของเด็กสาวคนหนึ่งดังอยู่ข้างหู "เวยเวย ฉันอิจฉาเธอจังเลย ฉันเองก็อยากเป็นลมบ้าง..."
สิ้นเสียงเด็กสาว ติงเวยก็ลืมตาขึ้นมาพอดี อีกฝ่ายจึงเบิกตากว้าง รีบกระซิบกำชับทันที "อย่าเพิ่งลืมตา ๆ! ครูฝึกนึกว่าเธอเป็นลมแดด ถึงได้ให้ฉันพามาพัก... เวยเวยคนดี เธอช่วยอดทนอีกหน่อยได้ไหม ให้ฉันได้พักนานขึ้นอีกนิดเถอะ!"
ติงเวยชะงักงันไปชั่วขณะ แสงแดดเหนือศีรษะเจิดจ้าเสียจนทำให้เธอรู้สึกราวกับได้ย้อนกลับไปสู่วัยเยาว์อีกครั้ง
เวลานี้เธอวางความหนักอึ้งของชีวิตจริงลงได้ชั่วคราว จึงยิ้มอย่างซุกซน
"ฝันไปเถอะ เดี๋ยวหมอที่มาดูแลก็มาแล้ว ปิดบังไม่อยู่หรอก"