กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 392: ระบบก็ขอลาออกเหมือนกัน
รถบ้านออฟโรดหนัก MAN 4x4 สีเทาค่อย ๆ แล่นผ่านหลักเขตเมืองสวี่ชางเข้ามาในความมืดยามค่ำคืน
ในฐานะเมืองหลวงเก่าของราชวงศ์ฮั่นและเว่ย สวี่ชางเป็นรากฐานสำคัญของความทะเยอทะยานในการครองอำนาจของกลุ่มเฉาเว่ย
ลวี่เจ๋อเหยียบเบรกอย่างมั่นคง จอดรถบ้านไว้ข้างสวนโบราณสถานอันกว้างโล่งแห่งหนึ่ง
จู่ ๆ ภายในรถก็ปกคลุมด้วยความเงียบงันประหลาด
ซูจิ่วเอ๋อร์นั่งหมดแรงอยู่บนเบาะข้างคนขับ มือกำขนมแท่งรสเผ็ดเว่ยหลงไว้ห่อหนึ่ง
นางมองดวงจันทร์นอกหน้าต่างอย่างเลื่อนลอย แม้แต่จังหวะเคี้ยวอาหารยังช้าลงไปครึ่งจังหวะ
ด้านหลัง จูเก่อเลี่ยงหยุดพัดขนนกค้างกลางอากาศ ดวงตาลุ่มลึกหรี่ลงเล็กน้อย คิ้วขมวดเข้าหากัน
ดูเหมือนเขาจะสัมผัสได้ถึงกระแสชะตาอันยิ่งใหญ่บางอย่างระหว่างฟ้าดิน ซึ่งกำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างผิดปกติ
“เป็นอะไรกันไปหมด ทำไมดูหมดอาลัยตายอยากกันนัก”