กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 384: ฝ่ายวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวหนานหยางร้องไห้จนหมดสติอยู่ที่โหวหลงกั่ง
ราตรีมืดมิด
รถบ้านออฟโรด MAN 4x4 คันใหญ่สีเทาแล่นอยู่บนทางด่วนมุ่งหน้าสู่ผิงติ่งซาน
ภายในรถปรับอุณหภูมิไว้ที่ยี่สิบสี่องศา อบอุ่นราวฤดูใบไม้ผลิ
จูเก่อเลี่ยงนั่งหลังตรงอยู่บนเบาะโดยสารสุดหรู มือถือพัดขนนก สายตาลุ่มลึกทอดมองทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่เคลื่อนถอยหลังอย่างรวดเร็วนอกหน้าต่าง
เพียงไม่กี่ชั่วโมงที่ได้มาเยือนโลกของคนยุคหลัง เขาก็ประสบพบเจอเรื่องราวมากมายจนแทบสงสัยในชีวิต
แต่ด้วยสภาพจิตใจอันแข็งแกร่งของหนึ่งในยอดนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ เขาจึงข่มความปั่นป่วนในใจลงได้อย่างรวดเร็ว และกลับมาสงบนิ่งดุจบัณฑิตผู้ถือพัดขนนกเช่นเดิม
“นายท่าน~ เรามาถึงไหนแล้วเจ้าคะ?”
ซูจิ่วเอ๋อร์ที่นั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับขยี้ตางัวเงีย หางใหญ่ฟูฟ่องทั้งเก้าข้างด้านหลังเหยียดออกอย่างเกียจคร้าน
เมื่อครู่เธอเพิ่งตะโกนรายงานเงินเดือนรายวันได้ตรงเวลา จนแทบใช้ลมปราณไปจนหมด ตอนนี้ถึงเพิ่งจะหายเหนื่อย