บทที่ 362: ★จุดหมายที่สี่สิบแปด ซางชิว★

บทที่ 362: ★จุดหมายที่สี่สิบแปด ซางชิว★

ลวี่เจ๋อรู้สึกราวกับตนไม่ได้เป็นคนที่อยู่ในเหตุการณ์อีกต่อไป

แต่กลายเป็นผู้เฝ้ามองจากเบื้องบน มองดูอารยธรรมรุ่งเรืองและเสื่อมสลายไปตามกาลเวลา

เมื่อความรุ่งโรจน์มลายสิ้น ท้ายที่สุดก็เหลือเพียงผืนดินเหลืองหนึ่งกำมือ

ถ้าเช่นนั้น…สิ่งใดกันเล่าที่เป็นนิรันดร์?

สภาวะจิตใจอันปลอดโปร่งเหนือโลกีย์ซึ่งยังเพิ่งเริ่มก่อตัว ทำให้ลวี่เจ๋อรู้สึกว่าแก่นพลังวิญญาณที่ไหลเวียนอยู่ในร่างดูหนักแน่นขึ้นอีกหลายส่วน

ลมหายใจของเขายาวลึกขึ้น

ทุกย่างก้าวที่เหยียบลง ราวกับเกิดเสียงสะท้อนลึกลับบางอย่างร่วมกับผืนแผ่นดินเก่าแก่แห่งนี้

“นายท่าน คิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะ? ลุงที่ปั้นแป้งเป็นรูปคนคนนั้นฝีมือสุดยอดไปเลย ข้าอยากปั้นจิ้งจอกเก้าหาง!” ซูจิ่วเอ๋อร์กระโดดหย็องแหย็งอยู่ข้างหน้า พลางโบกมือเรียก จนขัดจังหวะความคิดของลวี่เจ๋อ

“ได้สิ”