กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 344: ถ้าไม่มีความรู้ ไปเหอหนานก็เที่ยวไม่รู้เรื่อง
คำพูดสุดโต่งนี้ทำเอาห้องไลฟ์สดระเบิดขึ้นมาทันที
เอลลี่พูดต่อไม่หยุด
“อังกฤษมีทรัพยากรถ่านหินมหาศาลจริง แถมยังฝังอยู่ตื้น ขุดง่ายมาก
“แต่ทุกคน ลองใช้สมองคิดกันให้ดี!
“ต่อให้สภาพทางวัตถุเอื้ออำนวยแค่ไหน ก็ต้องมีคนลงแรงขุดและนำไปใช้ด้วย
“ไม่อย่างนั้นถ่านหินพวกนั้นก็เป็นแค่ก้อนหินสีดำกองหนึ่ง
“ทรัพยากรถ่านหินจะมีมากแค่ไหน แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคนงานที่ถูกระเบิดตายในเหมือง หรือทำงานจนตายกันล่ะ?! พวกนายทุนซื้อถ่านหินมา เดินเครื่องจักรไอน้ำ ผลิตสิ่งทอและสินค้าอุตสาหกรรมออกมาเป็นกอง ๆ แล้วส่งไปขายในอาณานิคมอเมริกา ขายในอินเดีย ขายไปทั่วโลก พวกเขากอบโกยผลประโยชน์มหาศาลจนร่ำรวยยิ่งกว่าประเทศหนึ่ง ๆ…แต่เศษเสี้ยวจากผลประโยชน์มหาศาลนั้น เคยตกถึงมือคนชั้นล่างบ้างไหม? เคยให้สวัสดิการที่ดีแก่คนงานหรือเปล่า? เคยชดเชยอย่างเหมาะสมให้ชาวนาที่ถูกขับไล่ออกจากบ้านและสูญเสียที่ดินไหม?
“ถ้าให้ อย่างน้อยทุกฝ่ายก็ยังพออยู่ร่วมกันอย่างสงบได้
“แต่ปัญหาคือ พวกเขาไม่เคยให้เลยสักนิด!