กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 316: ใกล้เพียงนี้ งดงามเพียงนี้ สุดสัปดาห์นี้ไปเหอเป่ย์
“อันลู่ซาน...ชนเผ่าหู...”
เว่ยเจิงขมวดคิ้วแน่น หนวดเคราสั่นระริก
“ครั้งนั้นฝ่าบาททรงมีพระดำริว่าชาวฮั่นกับชนเผ่าอื่นล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน จึงทรงแต่งตั้งแม่ทัพต่างเผ่าให้มีอำนาจ
“ข้าเคยทัดทานว่า คนต่างเผ่าพันธุ์ย่อมมีใจไม่เหมือนกัน ต่อให้ใช้งานก็ต้องระแวดระวัง
“ดูท่า...สุดท้ายเราก็เลี้ยงเสือไว้จนกลายเป็นภัยจริง ๆ!”
เขาตบต้นขาตัวเองดังฉาด น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความเสียใจและไม่ยินยอม
“เรื่องนี้คงไม่ได้มีแค่ปัญหาชนเผ่าหูหรอกครับ”
ลวี่เจ๋อมองเว่ยเจิงที่กำลังเดือดดาล แล้วตัดสินใจชักนำบทสนทนาให้ลึกลงไปอีก
“ท่านอาวุโส ท่านเกิดที่เหอเป่ย์