กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 313: ★จุดหมายที่สามสิบเก้า เมืองสือเจียจวง★
เหลียงซือเฉิงมองสมุดภาพร่างในมือ
นั่นคือภาพร่างที่เขาวาดไว้ตอนสำรวจและทำแผนที่ในอดีต ทุกเส้นล้วนถ่ายทอดความรักที่มีต่อผืนแผ่นดินแห่งนี้
“อย่าลืมรากเหง้า เปิดรับสิ่งใหม่ และมุ่งสู่อนาคต”
เขาพูดช้า ๆ พลางทอดสายตามองตึกสูงระฟ้าที่อยู่ไกลออกไป
“อย่ามองสถาปัตยกรรมโบราณเป็นเพียงวัตถุจัดแสดงไร้ชีวิต พวกมันคือประวัติศาสตร์ที่ยังมีลมหายใจ... เราต้องเข้าใจว่าทำไมคนในอดีตจึงสร้างมันขึ้นมาเช่นนั้น ไม่ใช่เอาแต่ลอกเลียนรูปลักษณ์ภายนอก
“วัสดุเปลี่ยนไปแล้ว เทคโนโลยีก็เปลี่ยนไป แต่ความเข้าใจเรื่องบ้านและความผูกพันที่มีต่อลานเรือนของคนจีน ไม่ควรเปลี่ยนตามไปด้วย
“ใช้เหล็กกับกระจกสมัยใหม่ สร้างสรรค์บรรยากาศลานเรือนลึกเร้นขึ้นมาใหม่ บางทีนี่อาจเป็นหนทางที่ถูกต้อง?”
บทสนทนานี้ยืดยาวต่อเนื่องถึงหนึ่งชั่วโมงเต็ม
ฉากหลังคือกำแพงสีแดงของศาลาต้าฉือ ข้างหูมีเสียงกระดิ่งลมดังใสกังวาน