กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 302: นี่คืออาทิตย์อัสดงของเหล่านักแสดง
เสี่ยวเคสวมแว่นกันแดด พลางเร่งอย่างหงุดหงิดว่า “พี่หง จะเสียเวลาพูดกับพวกชั้นต่ำนี่ทำไม รีบไปกันเถอะ”
“ได้ ๆ ที่รัก อย่าเพิ่งใจร้อน พี่จะทำให้พวกไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำพวกนี้จำไปอีกนาน!”
นิ้วของผู้จัดการวางอยู่บนปุ่มโทรออกแล้ว ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มสะใจอย่างโหดเหี้ยม
“พอได้แล้ว! วางโทรศัพท์ลง!”
ทันใดนั้น ตัวแทนฝ่ายผู้สร้างซึ่งนั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ มาตลอด ใบหน้าดำคล้ำจนถึงขีดสุด ก็พลันตบโต๊ะลุกพรวดขึ้นมา
“อ้าว คุณจาง ในที่สุดก็ยอมพูดแล้วหรือคะ?” ผู้จัดการเหลือบมองเขา พลางพูดประชดประชัน “นึกว่ากลายเป็นใบ้ไปแล้วเสียอีก ยังไงคะ ตอนนี้รู้จักกลัวแล้วหรือ? คิดจะมาขอร้องหรือ? สายไปแล้ว! เว้นแต่เจ้าหนุ่มไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงคนนั้นจะคุกเข่าขอขมา…”
“ฉันบอกให้หุบปาก! อยากตายก็อย่าลากทั้งบริษัทไปตายด้วย!”
ตัวแทนคำรามลั่น เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน
เขาก้าวพรวดไปหาทั้งสองคน แล้วกระชากโทรศัพท์จากมือผู้จัดการ