กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 300: ถ่ายภาพส่วนตัว
“บ้าเหรอ?” ลวี่เจ๋อถามอย่างไม่เข้าใจ
“ใช่ค่ะ”
ลวี่ฉี่ตอบพลางยิ้มเจื่อน “ผู้กำกับฉีรื้อแบบงานศิลป์ทั้งหมดที่ทำไว้ก่อนหน้านี้ทิ้ง บอกว่าในเมื่อมีเงินทุนพร้อมแล้ว ก็ต้องสร้างฉากจริงขึ้นมา แถมยังคิดจะขนเฟอร์นิเจอร์โบราณจากต่างประเทศมาทางเครื่องบิน เพื่อสร้างฉากให้สมจริงด้วยค่ะ
“ตอนนี้งบประมาณพุ่งขึ้นทุกวันจนน่าตกใจ ฝ่ายการเงินแทบคำนวณไม่ทันแล้ว”
“ดีออก”
ลวี่เจ๋อพยักหน้าอย่างพอใจ “ไม่กลัวเธอใช้เงิน กลัวก็แต่เธอไม่กล้าใช้
“บอกฝ่ายการเงินไปเลยว่า ขอแค่เป็นค่าใช้จ่ายที่สมเหตุสมผล...ไม่สิ ขอแค่ช่วยยกระดับคุณภาพได้ ก็อนุมัติได้ทันที ไม่ต้องมาขออนุญาต”
“เข้าใจแล้วค่ะ” ลวี่ฉี่สูดหายใจลึก ในใจอดตกตะลึงไม่ได้
ความใจกว้างราวกับมองเงินเป็นเพียงเศษดินเช่นนี้ ต่อให้เห็นกี่ครั้งก็ยังน่าตะลึงอยู่ดี