บทที่ 265: @หม่า ตู๋กง

บทที่ 265: @หม่า ตู๋กง

ลวี่เจ๋อพูดวิจารณ์ให้ผู้ชมในไลฟ์ฟัง

“ทุกคนลองดูอาคารเหล่านี้นะครับ ถึงจะเป็นสวนหลวง แต่ไม่ได้ให้ความรู้สึกหรูหราทองอร่ามจนชวนอึดอัด กลับใช้ผนังอิฐเขียวกับหลังคากระเบื้องสีเทาเป็นส่วนใหญ่ มุ่งเน้นความเรียบง่ายเป็นธรรมชาติ ราวกับว่า ‘มนุษย์สร้างขึ้น แต่ดูประหนึ่งธรรมชาติรังสรรค์’

“ถ้าเทียบกับสไตล์ที่เราคุ้นตา ซึ่งมักใช้สีแดงสดเขียวฉูดฉาดและประดับตกแต่งอย่างซับซ้อน…ทุกคนคิดว่าแบบไหนดีกว่ากันครับ”

【ยามอัสดงของสถาปนิก】: ไม่รู้ว่าดีกว่ากันตั้งกี่ขั้น! สุนทรียะของราชวงศ์ชิงนี่สุดขั้วจนเรียกได้ว่าเป็นหายนะเลย!

【ราชาเทงาน】: นี่แหละที่เขาเรียกว่า ‘รวยไม่เกินสามรุ่น รสนิยมก็อยู่ได้ไม่เกินสามรุ่น’ สินะ?

【ศิลปะกระหายเลือด】: ผมกลับคิดว่านี่แค่แสดงให้เห็นว่ารสนิยมมันวนเป็นวงจร คนแต่ละยุคก็มีรสนิยมของตัวเอง ไม่แน่ว่าพวกรุ่นน้องยุคนี้อาจเบื่อความเรียบง่ายสง่างาม แล้วหันไปชอบสีสันฉูดฉาดแบบคนรุ่นก่อนก็ได้

ลวี่เจ๋อไม่ได้ขยายความเรื่องนี้ต่อ แต่เดินลึกเข้าไปด้านใน

เส้นทางเล็ก ๆ บนเขามีต้นสนและต้นไซเปรสเขียวชอุ่มสูงตระหง่าน อากาศเย็นสดชื่น

เมื่อขึ้นไปถึงศาลา “หิมะสะสมบนหนานซาน” ก็สามารถมองลงมาเห็นทั่วทั้งพระราชวังฤดูร้อน