บทที่ 261: ปัญหายุ่งยาก

บทที่ 261: ปัญหายุ่งยาก

เฉินจิ้งลูบคลำกำแพงเชิงเทินของหอเมือง พลางเอ่ยเสียงเบาอย่างกึ่งล้อเล่นกึ่งจริงจังว่า “สำหรับคนอย่างฉันแล้ว ประวัติศาสตร์ก็เป็นแค่ตะปูเอาไว้แขวนเสื้อผ้าหรือแขวนสินค้าเท่านั้นแหละ

“ถ้าไม่มีตะปูดอกนี้ ความรู้สึกผูกพันก็ไม่มีที่ให้แขวน เงินทองก็ไม่มีทางลอดผ่านเข้ามา”

“ฟังดูคุ้น ๆ นะ…” ลวี่เจ๋อครุ่นคิด “นึกออกแล้ว อเล็กซ็องดร์ ดูมาส์เคยพูดไว้ว่า—ประวัติศาสตร์คืออะไร ก็เป็นเพียงตะปูที่ฉันใช้แขวนนิยายเท่านั้น”

“ไม่เลวนี่ นายรู้เยอะจริง ๆ” เฉินจิ้งยิ้ม

ลวี่เจ๋อหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะเปิดใช้งาน 【เนตรย้อนรอยต้นกำเนิด】 โดยไม่รู้ตัว…

เขามองผ่านแสงอาทิตย์ยามอัสดงไปยังดวงตาของเฉินจิ้ง

ภายในรูม่านตาลึกล้ำคู่นั้น เขาไม่ได้เห็นความแห้งแล้งของคนที่มุ่งแสวงหาผลประโยชน์เพียงอย่างเดียว

กลับเห็นแสงเงาที่ทั้งซับซ้อนยุ่งเหยิงและน่าหลงใหลอย่างยิ่ง

เขามองออกเลือนรางว่า คำพูดของเฉินจิ้งในเวลานี้ไม่ได้เป็นเพียงการคำนวณแบบนักธุรกิจทั้งหมด