บทที่ 233: หลอกผู้ผ่านทางไร้สิ้นสุด

บทที่ 233: หลอกผู้ผ่านทางไร้สิ้นสุด

“พวกเขาก็แค่ทำตัวเป็นนักท่องเที่ยวกับผู้บริโภค เสพความแปลกใหม่ของต่างแดนอยู่ห่าง ๆ เท่านั้นแหละ!

“พูดให้สวยหรูว่าใช้เท้าวัดละติจูดทั่วโลก แต่พูดตรง ๆ ก็คือเอาเงินทองที่พ่อแม่ตรากตรำทำงานเก็บหอมรอมริบมาทั้งชีวิต ไปผลาญ ไปก่อเรื่อง ไปทิ้งชีวิตอยู่ต่างประเทศไม่ใช่หรือไง?

“ไม่ได้เรียนรู้อะไรกลับมาเลยสักอย่าง ยังมีหน้ามาเรียกสวย ๆ ว่า ‘ออกไปดูโลก’ อีก!”

ลวี่เจ๋อก้มมองสุราในถ้วย

นี่มันยาสารภาพความจริงหรืออย่างไร?

ถึงได้ล่อให้ขุนนางผู้น้อยคนนี้ระบายไฟในอกออกมาเสียหมด!