บทที่ 216: วัยหนุ่มไม่รู้ว่า ( ) มีค่าเพียงใด ครั้นแก่ชรามอง ( ) ก็ได้แต่หลั่งน้ำตา

บทที่ 216: วัยหนุ่มไม่รู้ว่า ( ) มีค่าเพียงใด ครั้นแก่ชรามอง ( ) ก็ได้แต่หลั่งน้ำตา

แม้สุภาพบุรุษสูงวัยท่านนี้จะมีหนวดเคราและเส้นผมขาวโพลน แต่แผ่นหลังกลับเหยียดตรงดุจลำต้นไม้

มือข้างหนึ่งถือไม้เท้าประณีตงดงาม ส่วนเท้าสวมรองเท้าหนังโบรกลายฉลุที่ขัดจนขึ้นเงาวับ

ทั้งเนื้อทั้งตัวของเขาแผ่กลิ่นอายความเป็นสุภาพบุรุษและความเนี้ยบแบบผู้ดีเก่าที่หยั่งรากอยู่ในสายเลือดออกมา

“สวัสดีครับคุณลุง” ลวี่เจ๋อกล่าวตอบ “คุณลุงก็ชอบถ่ายภาพเหมือนกันเหรอครับ?”

“เฮ้อ เคยเล่นอยู่พักหนึ่งน่ะ”

สุภาพบุรุษสูงวัยโบกมือ เผยให้เห็นฟันขาวเรียงตัวเป็นระเบียบ

“ตอนหนุ่ม ๆ ชอบเดินทางไปทั่ว ถ่ายอะไรต่อมิอะไรเก็บไว้เป็นความทรงจำ

“แต่ตอนนี้เดินไม่ไหวแล้ว ก็เลยชอบมาเดินเล่นในสวนสาธารณะแบบนี้ มาดูพวกหนุ่มสาวอย่างพวกเธอเล่นกัน”

จู่ ๆ ลวี่เจ๋อก็นึกถึงเมื่อหลายวันก่อน