กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 182: ต่อไปนี้คงมองเจียนปิ่งซานตงตรง ๆ ไม่ได้อีกแล้ว
ในที่สุดลวี่เจ๋อกับซ่งเมิ่งโจวก็เดินออกจากเขตภูเขามาได้
เมื่อทั้งสองเดินทางมาถึงเมืองเล็ก ๆ ตีนเขาด้วยกัน ต่างก็หิวจนไส้แทบขาด
“ฉันเริ่มหิวนิดหน่อยแล้ว” ซ่งเมิ่งโจวเอ่ยปากขึ้นก่อนอย่างหาได้ยาก ใบหน้าเย็นชาปรากฏแววอ่อนล้าเล็กน้อย
“ฉันนึกว่าเธอบำเพ็ญตบะจนไม่ต้องกินอะไรเสียอีก” ลวี่เจ๋อหยอก
“วิถีที่ฉันฝึกไม่ใช่แบบนั้นเสียหน่อย”
“งั้นก็ดีเลย ไป! ฉันเลี้ยงอาหารดี ๆ สักมื้อ”
ลวี่เจ๋อพาเธอเดินหาร้านอาหารตามสั่งที่มีผู้คนแน่นขนัดร้านหนึ่งในเมืองเล็ก ๆ
“อยากกินอะไร?” หลังนั่งลงแล้ว ลวี่เจ๋อยื่นเมนูให้ซ่งเมิ่งโจว
ซ่งเมิ่งโจวมองอาหารนานาชนิดบนเมนู ราวกับกำลังตัดสินใจไม่ถูก