กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 105: ปราชญ์ผู้สูงสุด ข่งเนี่ย
พี่หมัดเหล็กยกตัวอย่างขึ้นมาอีกเรื่องหนึ่ง
“อย่างจี่หนานนี่นะ ทางใต้เป็นภูเขา ทางเหนือเป็นแม่น้ำหวงเหอ ตรงกลางก็มีพื้นที่ยาวแคบอยู่แถบนั้น ขอบเขตการพัฒนาจึงจำกัดอย่างยิ่ง
“ต่อให้ทุ่มทรัพยากรลงไปมากแค่ไหน ที่นั่นก็รองรับมหานครที่มีประชากรระดับสิบล้านคนไม่ไหวหรอก
“ส่วนเขตเมืองเก่าของชิงเต่าก็มีพื้นที่อยู่แค่นั้น ถ้าคิดจะพัฒนาก็ต้องขยับไปทางฝั่งตะวันตก แต่ชาวชิงเต่ารุ่นเก่ากลับไม่ยอมรับพื้นที่ฝั่งนั้น… คุณว่ามันไม่ใช่การสูญเสียทรัพยากรไปกับการขัดแย้งกันเองหรือ?”
พี่หมัดเหล็กถอนหายใจยาว ก่อนสรุปในท้ายที่สุดว่า
“กำลังคนอย่างไรก็เอาชนะข้อได้เปรียบทางธรรมชาติไม่ได้หรอก
“ถ้าถามอนาคตของซานตงในมุมมองของผมนะ ยังไงก็ต้องพึ่งเศรษฐกิจระดับอำเภอ!
“แต่ทรัพยากรของอำเภอก็มักถูกทางเมืองดึงไปอยู่เรื่อย…