กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 98: แฟนคลับทะลุห้าร้อย! สรุปผลงานกันสักหน่อย
“ถามได้ดี!”
เว่ยเวยไม่เพียงไม่จนมุมเพราะคำถามนี้ แต่กลับยิ่งตื่นเต้นขึ้นกว่าเดิม
“นี่แหละคือประเด็นสำคัญที่ฉันกำลังจะพูด คนธรรมดาอย่างพวกเราทำไมถึงหมดเรี่ยวหมดแรงกันอยู่เสมอ? ก็เพราะถูกเรื่องเล่าแบบนี้ผูกมัดเอาไว้น่ะสิ!
“เพิ่งกอดหนังสือก็คิดจะสอบเข้าชิงเป่ย์ เพิ่งเข้าฟิตเนสก็จ้องจะเบนช์เพรสให้ได้ร้อยกิโลกรัม เพิ่งได้เงินเดือนสามพันหยวนก็คิดจะซื้อบ้านในเขตวงแหวนชั้นใน
“แล้วผลลัพธ์ล่ะ? ผลก็คือทุกวันเรารู้สึกว่าเป้าหมายที่ตั้งไว้อยู่ไกลลิบ ราวกับมีทางช้างเผือกคั่นกลาง ทุกวันได้แต่เพิ่มความรู้สึกล้มเหลวที่ไม่มีวันเอื้อมถึงขึ้นมาอีกหนึ่งส่วน
“ความล้มเหลวก็เหมือนนาฬิกาปลุกตอนเช้า มันปลุกคุณตรงเวลาทุกวัน แล้วบอกว่า ‘คุณล้มเหลวอีกแล้วนะ’!
“อยู่ภายใต้การชี้นำทางจิตใจแบบนี้ แล้วคนเราจะมีแรงเหลือได้ยังไง?
“อะไรคือการบั่นทอนตัวเองน่ะเหรอ? นี่แหละ!