บทที่ 91: เราท้ายที่สุดก็ต้องบอกลา

บทที่ 91: เราท้ายที่สุดก็ต้องบอกลา

ระหว่างที่พูดคุยกัน รถก็แล่นเข้าสู่ถนนสายเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งกาลเวลา

ในที่สุด พวกเขาก็หยุดรถลงตรงหน้าร้านแห่งหนึ่งที่ดูธรรมดาจนแทบไม่มีอะไรสะดุดตา

ป้ายร้านและการตกแต่งล้วนแสนเรียบง่ายไม่มีจุดเด่น ทว่าหน้าร้านกลับมีรถจอดอยู่เต็มไปหมด

ดูท่าว่าจะเป็นร้านเด็ดที่ซ่อนตัวอยู่อย่างมิดชิดทีเดียว

ทั้งสามเดินเข้าไปในร้าน กลิ่นควันไฟจากการปรุงอาหารผสมกับกลิ่นหอมของยี่หร่าลอยปะทะใบหน้าอย่างเข้มข้น

ภายในร้านเต็มทุกโต๊ะ เสียงผู้คนพูดคุยกันจอแจคึกคัก

เห็นได้ชัดว่าเฉินจิ้งเป็นลูกค้าประจำของที่นี่ เธอทักทายเจ้าของร้านอย่างคุ้นเคย ก่อนพาพวกเขาเข้าไปยังห้องส่วนตัวเล็ก ๆ ที่จองเอาไว้ล่วงหน้า

“วันนี้จะให้พวกเธอได้เปิดหูเปิดตา รู้จักสิ่งที่เรียกว่าเนื้อย่างสไตล์สวีโจวของแท้กันสักหน่อย” เฉินจิ้งยิ้มอย่างมีเลศนัย

เธอหันไปสั่งพนักงานโดยตรงว่า “เหมือนเดิมนะ เอาเนื้อแกะเสียบไม้มาก่อนสองกำ ไตแกะหนึ่งกำ แล้วก็เนื้อแกะย่างทั้งตัวสามแบบ ที่เหลือดู ๆ แล้วจัดมาได้เลย”