บทที่ 80: ทิวทัศน์ที่งดงามที่สุดคือผู้คน【ก่อนนอน ขออีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย】

บทที่ 80: ทิวทัศน์ที่งดงามที่สุดคือผู้คน【ก่อนนอน ขออีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย】

“เอกลักษณ์อย่างนั้นหรือ?” ศาสตราจารย์เจิ้งแค่นหัวเราะ “ในสายตาผม นั่นคือการขาดมุมมองที่มองภาพรวม

“สมัยก่อนหนานจื๋อลี่รุ่งเรืองเพียงใด เป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมและแหล่งรายได้สำคัญของแผ่นดิน

“แล้วตอนนี้ล่ะ? ต่างคนต่างเฝ้ารักษาพื้นที่ของตัวเอง นครหนานจิงก็ดูแคลนว่าซูโจวมีเงิน นครซูโจวก็ไม่เห็นหัวหนานจิงเพราะเป็นแค่เมืองหลวงมณฑล

“แม้แต่หนานทงเองก็ยังแบ่งเป็นหลายฝ่ายเพียงเพราะใช้ภาษาถิ่นต่างกัน ต่างฝ่ายต่างดูถูกกัน

“เอกลักษณ์ที่ว่านี้ หากพูดกันถึงที่สุดแล้ว ก็คือการผลาญพลังงานกันเอง เป็นสิ่งที่ขัดขวางการบูรณาการและการพัฒนาในระดับที่สูงขึ้น”