กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 75: ผู้รุกรานลวี่ฉี่
คราวนี้คนที่โทร.มาคือหลี่เปียว ผู้เป็นน้า
“ฮัลโหลครับน้า”
“เสี่ยวเจ๋อ น้าเอง” เสียงของน้าจากปลายสายยังคงแหบพร่าและอ่อนล้าเช่นเคย ทว่าแฝงไว้ด้วยความหนักแน่นที่ทำให้คนฟังรู้สึกสบายใจ “ได้ยินถิงถิงบอกว่าแกไปถึงซู่เชียนแล้วเหรอ กินข้าวหรือยัง หาที่พักได้แล้วหรือยังล่ะ”
คำถามธรรมดาแสนเรียบง่ายชุดนั้นทำให้ดวงตาของลวี่เจ๋อร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย
“จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับน้า น้าไม่ต้องเป็นห่วง”
“อย่างนั้นก็ดี อย่างนั้นก็ดี” ดูเหมือนน้าจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกอยู่ปลายสาย “อยู่ข้างนอกคนเดียวก็ระวังตัวให้มากหน่อย มีเรื่องอะไรก็ต้องรอบคอบ น้าทางนี้...ก็ช่วยอะไรแกได้ไม่มากหรอก แค่ดูแลตัวเองให้ดีก็พอ”
“ผมรู้แล้วครับน้า”
“เอาละ แกรีบพักผ่อนเถอะ อย่าหักโหมมากเกินไป”
บทสนทนาสั้น ๆ จบลงเพียงเท่านั้น